Tunele
Budowa tuneli jest jedną z najbardziej fascynujących, ale także najtrudniejszych dyscyplin w inżynierii. Zadanie to łączy w sobie zagadnienia teoretyczne i praktykę w oddzielna gałąź wiedzy budowlanej. Współczesne wymagania dla projektów tuneli podnoszą zdecydowanie trudność zadań projektowych. Konieczność budowania w słabych skałach i duże obciążenia przekrojów poprzecznych wymuszają stasowanie bardziej wyrafinowanych metod analizy niż proste sprawdzenia naprężeń. Zarządzanie ryzykiem związanym z realizacją tuneli wymaga dokładnych obliczeń, które nie są możliwe przy zastosowaniu prostych narzędzi. Te wszystkie uwarunkowania sprawiają, że Metoda Elementów Skończonych staje się podstawowym narzędziem pracy inżynierów. Dzięki zastosowaniu wyspecjalizowanych pre- i post-procesorów tworzenie modeli obliczeniowych i ich analiza staje się efektywna i może byc stosowana jako codzienne narzędzie pracy inżyniera.
Nieliniowe modele materiału
- Sprężysto-plastyczne
- Von Mises, stowarzyszone prawo płynięcia
- Drucker-Prager, stowarzyszone prawo płynięcia
- Mohr-Coulomb, niestowarzyszone prawo płynięcia
- Gudehus, niestowarzyszone prawo płynięcia
- Lade, niestowarzyszone prawo płynięcia
- Hipoplastyczne
- Duncan-Chang
- Schad
- Grunty niespoiste - model GRAN
- Hiperboliczna krzywa konsolidacji wg Kondnera (-> trójosiowy stan naprężeń )
- Zależność modułu sprężystości od naprężeń
- Modelowanie cykli obciążenie-odciążenie
- Kryterium zniszczenia wg. Mohra-Coulomba
- Grunty wysadzinowe
- Uwzględnienie odkształceń od wysadzania w końcowym stanie naprężeń
- Możliwość wprowadzania dodatkowych predefiniowanych płaszczyzn ścinania
- Interfejs do wprowdzania praw materiałowych zdefiniowanych przez użytkownika




